Trwa mycie ulic z „cichą” nawierzchnią. Brud, zanieczyszczenia, osady z mikroprzestrzeni nawierzchni zostaną kilkukrotnie wypłukane wodą pod ciśnieniem. W celu skutecznego usunięcia osadów, przede wszystkim piasku z jezdni pracują polewarki samochodowe wyposażone w listwę zmywającą. Aby nie występowały utrudnienia w ruchu mycie odbywa się w porze nocnej. Podczas realizacji usługi nie ma konieczności zamykania mytych odcinków ulic. Planujemy umycie ponad 32 tysięcy m² o „cichych” nawierzchniach. Prace wykonywane były m.in. na ulicach: Murawa, Al. Solidarności, Św. Marcin, Żegrze, Głównej, Szamarzewskiego, Wołyńskiej, Przemysłowej.
„Cicha” nawierzchnia jest mieszanką mineralno – asfaltową redukującą hałas od 3 do 5 decybeli. Nowa technologia została po raz pierwszy w Polsce zastosowana w Poznaniu. Było to możliwe dzięki akceptacji Instytutu Badawczego Dróg i Mostów w Warszawie. „Ciche” nawierzchnie wykazują właściwości tłumiące hałas samochodowy. Jednocześnie charakteryzują się dobrą odpornością mechaniczną i parametrami przeciwpoślizgowymi, zdolnością do odprowadzania wód opadowych. Dla kierowców oznacza to zwiększenie komfortu jazdy. Nie bez znaczenia są też walory estetyczne.
Warto zaznaczyć, że wszystkie inwestycje drogowe wymagają spełnienia bardzo rygorystycznych norm środowiskowych, w tym tych dotyczących emisji hałasu. Dotyczą one zarówno źródła hałasu (nawierzchnia jezdni) jak i jego rozprzestrzeniania się. Stąd elementami zadania inwestycyjnego są „ciche” nawierzchnie jak również ekrany akustyczne. Po raz pierwszy nawierzchnie te zastosowano w 1999 roku na ul. Reymonta i było to 150 metrów bieżących. W 2000 r. wykonany został odcinek ul. Hetmańskiej na odcinku Głogowska – Reymonta, w 2001 r. ulica Garbary na odcinku Dowbora Muśnickiego – Kazimierza Wielkiego. Łącznie, między 1999 a 2008 rokiem „ciche” nawierzchnie pojawiły się na 16 poznańskich ulicach. W 2009 r. tego rodzaju technologię wykorzystano na siedmiu ulicach. Na ul. Głogowskiej(odcinek wiadukt Górczyński- autostrada A2) została zastosowana nawierzchnia „Rugosoft”, zaś na odcinku od strumienia Junikowskiego do ulicy Rawickiej „Nanosoft”.
Badania przeprowadzone na początku roku 2000 przez zespół Instytutu Akustyki Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu, pod kierownictwem prof. zw. dr hab. Rufina Makarewicza, potwierdziły skuteczność zastosowanej technologii. Zespół prof. R. Makarewicza zwrócił uwagę, że „cicha” nawierzchnia zastosowana na ul. Hetmańskiej absorbuje również hałas wywołany przez tramwaj na wydzielonym torowisku. Spostrzeżenia te pozwoliły na rozszerzenie stosowania masy absorbującej jako wypełnienie międzytorza i opaski przy torach tramwajowych. Przykładowe wyniki badań akustycznych przeprowadzonych na ul. Hetmańskiej wykazały, iż po zastosowaniu tego rozwiązania emisja hałasu zmniejszyła się o ok. 3 dB, zaś badania ankietowe przeprowadzone wśród mieszkańców ul. Hetmańskiej udowodniły, że zmniejszenie hałasu komunikacyjnego o 3 dB daje odczucie ograniczenia natężenia ruchu samochodowego. Ankietowani stwierdzili, że zmalała dokuczliwość hałasu. Wdrożenie zatem do praktyki poznańskiego drogownictwa nawierzchni absorbujących energię akustyczną jest nieocenione dla zdrowia mieszkańców naszego miasta. Warto w tym miejscy dodać, że Rada Miasta Poznania uchwaliła Program ochrony przed hałasem, zaś stosowanie „cichych” nawierzchni w Poznaniu staje się standardem podczas dużych inwestycji drogowych.

foto ZDM